Over angsthazen en bibberkonijnen

 

 

Noem me gerust een lafaard, want ik ben er van overtuigd dat lafaards langer leven.

 

Al beschouw ik mezelf toch liever als iemand met een rijke fantasie, die misschien een tikkeltje teveel naar het morbide nijgt.

Ik vind het namelijk helemaal niet moeilijk mij de ergste scenario’s levendig voor te stellen.

 

In een vliegtuig, wanneer de stewardessen bevallig de nooduitgangen staan aan te wijzen met een french gemanicuurd vingertje en een elegant rood fluitje tussen de dito gestifte lippen stoppen om duidelijk te maken hoe het zwemvest kan worden opgepompt zit ik altijd angstvallig de hele procedure te volgen, want ik wil het uiteraard wél allemaal weten, voor straks…

De rest van het vliegtuig is intussen al verdiept in een boek of kijkt uit het raam of deelt een eerste snoepje uit aan een jengelende kleuter.

Een enkeling zit er even on-ontspannen bij als ik, maar het blijkt dan meestal dat die gewoon zijn plas zit op te houden tot het vliegtuig hoog genoeg is en hij eindelijk van het toilet gebruik kan maken.

 

Tijdens de vlucht volg ik de beweging en de geluiden van het toestel alsof ik een terminale patiënt aan het monitoren ben en zend ik de piloot zoveel mogelijk steun via mentale golven omdat ik ervan overtuigd ben dat er toch IEMAND het toestel in de lucht moeten houden.

 

Ik applaudisseer al lang niet meer mee wanneer de piloot een geslaagde landing maakt omdat mijn echtgenoot mij dan altijd een beetje meewarig zat aan te kijken.

Maar in mijn hoofd doe ik het nog wél en ook een heel klein beetje met één vingertje op mijn stoelleuning.

Ik ben altijd blij dat ik aan de grond sta en ik zou uiteraard de luchtgoden niet willen verzoeken door te doen alsof me dat helemaal niet kan schelen, vandaar dus mijn inwendige juichuitingen.

 

Bij een korte trip, slik ik een kalmeringspilletje vòòr het opstijgen en neem een aperitiefje.

Ik weet niet of het helpt want ik ben nog steeds zenuwachtig, maar ik wil het risico niet nemen er géén te nemen en dan te ontdekken dat het nog veel erger kan.

Vòòr het eten neem ik een tweede aperitiefje en erbij een klein flesje wijn.

(Wanneer ik aan het eten ben reken ik erop dat de piloot het wel alleen afkan.)

Bij een lange trip neem ik een kalmeringspil én een slaappil en slaag er soms in al onder zeil te zijn terwijl we nog steeds over de startbaan bulderen.

 

Nuchter én wakker vliegen is iets waar ik nog niet wil aan denken!

 

Uiteraard beperken mijn angsten zich niet alleen tot vliegreizen, ook boten scoren redelijk goed.

En ik ben ervan overtuigd dat niemand zich de locatie van de reddingssloepen zo feilloos in zijn hoofd prent als ik.

Ik heb een flair voor het onmiddellijk spotten van levensreddende dingen.

In vind in een warenhuis vlugger de nooduitgang dan de 10 glazen deuren die gewoon op straat uitgeven.

 

Stilaan vind ik het zo goed als onmogelijk om nog een fatsoenlijke reisbestemming te vinden.

Ik sleep 30 kg reisbrochures aan met een ontiegelijk aantal mogelijkheden en ik slaag erin ze één voor één te elimineren.

Grote steden en moslimlanden zijn voor het moment echt wel uit den boze.

En al besef ik natuurlijk wel dat de mensen in Londen weer gewoon met de metro naar hun werk rijden, zij hebben geen keuze, maar ik wél en ik wil nu NIET in de tube.

 

Mijn echtgenoot heeft een meer filosofische benadering.

Als er pas een aanslag geweest is dan is er extra veel beveiliging en hoef je je geen zorgen te maken, zegt hij.

Alsof dat helpt!

Ik maak mij nu nog véél meer zorgen en niet meer alleen over de plaatsen waar er al wél een aanslag is geweest.

Want als er ergens méér beveiliging komt, betekent dat dat er op een andere plaats minder is.

Dat lijkt me wiskundig niet weerlegbaar.

 

En dan heb je ook nog de natuurrampen, tsunami’s, orkanen..

Deze planeet heeft echt wel een paar azen achter de hand om de wezens die op zijn schors lopen  te teisteren.

Durf ik nu nog wel ooit naar Thailand?

En is de marge van 3 maanden die ik bereken om in de Caraïben niet in het orkaanseizoen te belanden wel voldoende?

 

In sommige Zuid-Amerikaanse landen worden de hotels bewaakt door gewapende wachten vanwege de criminaliteit.

Niet-Latino’s leven er in  ghetto’s, beschermd door hekkens die onder hoogspanning staan.

 

In Costa Rica moet je opletten om niet gebeten te worden door giftige slangen terwijl je opzij stapt voor de enorme tarantula’s…

 

Resistente malariamuggen rukken op…

 

 

Maar blijft dit bibberkonijn nu dus voortaan thuis?

Welnee, omdat ik al vaak ondervonden heb dat alles er veel gevaarlijker uitziet van op afstand.

Ik zal wel nooit een held worden, maar toen er in Kenia bij volle maan olifanten kwamen grazen vlak bij de omheining van onze lodge liep ik op sandalen door het lange, vrijelijk door slangen gefrequenteerde gras, om dichter bij deze prachtige reuzen te kunnen zijn.

 

In Sri Lanka ging ik zelfs stilletjes achter een 3 m lange slang aan om ze beter te kunnen zien.

Op datzelfde eiland bezochten mijn echtgenoot en ik  trouwens ook (zonder begeleiding) donkere tempels vol griezelige, monsterlijke goden, die de ingewanden uit hun menselijke prooien scheuren en er zich druipend van het bloed aan tegoed doen.

Er werden brandende kokosnoten geofferd en levende kippen. En half naakte mannen scandeerden heilige teksten rondom open vuren.

Maar toen we werden ingesloten door een groepje kinderen was het alleen maar omdat die dolgraag op de foto wilden.

En al waren die hindoe demonen dan wel afschuwelijk en angstaanjagend, ze waren van steen en ze bleven waar ze stonden.

 

Gisteren las ik in de krant een bizar verhaal over een vrouw, die bij donker op weg naar huis, dringend een plasje had moeten maken.

Ze had hiervoor een rustig Vlaams kerkhof uitgekozen en zich een beetje discreet tussen de graven verstopt.

Hierbij had ze blijkbaar met haar hand op een zerk steun gezocht, maar die kolossale steen was als in drijfzand weggezakt en zij was er onder terecht gekomen.

Men trof haar de volgende morgen dood aan. Ze was gestikt door het gewicht.

Misschien was die vrouw nog nooit in een vliegtuig gestapt, misschien had ze nog nooit een hindoegod van dichtbij gezien en ik ben er zo goed als zeker van dat ze nooit specifieke angsten had gekoesterd om ooit door een grafzerk te worden geveld.

 

Betekent dat nu dat ik nog méér schrik moet krijgen? Of juist minder?

 

Weet je, ik denk dat ik van nu af aan resoluut voor het tweede zal kiezen

Maar laat me wel eerst even afkloppen op blank hout, want al heb ik dan wel besloten dapper te zijn, ik wil in géén geval het lot uitdagen.