De Amalfi kust

 

 

De Amalfi-kust is een petieterig stukje Italië op zo’n twee uur rijden vanuit Napels.

Maar wanneer je de naam in de mond neemt dan zie je grootse beelden:

de jet-set, relaxerend tegen een diepte van azuur , het rotsige panorama doorsneden met één enkele parasol-den,

film decors made in Positano,

Engelse cultuur-toeristen met zonnehoed en zakwoordenboek.

Ze boeken een room with a view en bestellen op een terrasje “Doeie espresso pur favorie.”

Het hééft iets!

 

 

Na drie dagen fascinerende cultuur in Pompeï en Herculaneum krulden we de Amalfi-kust naar beneden tot in Maria del Cantone, deelgemeente van Massa Lubrense.

Ons één-kamer appartement lag met zijn rug tegen de rots aangedrukt en had aan drie zijden grote terrassen en glazen terrasdeuren.

Zelfs vanuit bed had ik nog zicht op de eilanden der Sirenen.

Het verhaal wil dat deze schepsels, toen zij er niet in slaagden Odysseus te verleiden zich van pure frustratie in zee stortten en in rotsen veranderden.

Gezien het feit dat Odysseus in het totaal 20 jaar onderweg is geweest had een kort oponthoud aan deze schitterende kust er mijns inziens nog wel bij gekund, maar, wie ben ik om de keuzes van deze grote tragedie-held in twijfel te trekken?

De eilanden heten nu officieel li Galli, maar het uitzicht is er niet minder adembenemend door geworden.

Ik schoof mijn voeten onder mijn zitvlak en dat zitvlak in een makkelijke ligstoel en legde pro forma een boek op mijn schoot.

De buiten-jaccuzzi warmde op in de voorjaarszon…

Het perfecte geluk bestaat niet op deze wereld, maar zo nu en dan laat het ons toch toe een glimp van zijn gelaat op te vangen.

 

Mijn echtgenoot zat echter ijverig de reisgids te decoderen en liet mij weten dat we absoluut naar Positano moesten, en naar Amalfi, en naar Ravello…

Je kunt niet aan de Amalfi-kust verblijven en Amalfi niet bezoeken liet hij me een tikje verbeten weten.

 

Ik houd niet van bochtige auto-excursies en al zeker niet van de rijstijl van de Italianen, wiens derde oog hen in staat stelt tegenliggers te spotten die zich nog achter de bocht bevinden.

De reisgids beloofde ons schitterende uitzichten op de Galli eilanden, maar die zagen we dus ook al van op ons terras…

 

Géén van deze argumenten kon de halsstarrigheid van mijn echtgenoot echter ondermijnen en dus klikte ik mijn veiligheidsgordel vast en hield mijn vingers gekruist.

 

In Positano geraakten we bij het binnenrijden van de stad tegen alle verwachtingen in, de auto kwijt en we baanden ons te voet een weg naar beneden, naar het strand, langs gelateria’s, restaurants en kledingwinkeltjes, stemmig maar duur.

Het strand is een complete grap, een donkere rechthoek lavazand met zetels in militaire slagorde.

Het stadje, tegen de helling aangebouwd oogt pittoresk, maar na de obligate foto, blijven enkel nog de dure winkeltjes over.

We beklommen steile, maar rustiger trappenstraatjes tot we weer bij de auto waren en wurmden daarna ons (gelukkig piepkleine ) huurautootje, stapsgewijze langs de winkelstraat naar beneden en dan weer naar boven, richting Amalfi.

 

Mooie zichten onderweg: Check!

Kans om er even van te genieten: No way!

Er zijn géén parkeerplaatsen langs de weg.

Maar ook al zijn die er niet, kilometers vóór je Amalfi binnenrijdt staan overal auto’s tegen de rotswand aangekleefd, die in het beste geval ¼ van de smalle rijweg innemen.

De zenuwen gierden door mijn keel wanneer we de zoveelste toeristenbus kruisten in een bocht, terwijl er nog vlug even een Vespa tussendoor schoot.

 

We reden Amalfi in… en uit.

Het was absoluut onmogelijk onze auto ergens kwijt te raken.

Mega cruise schepen laten hun menselijke cargo leeglopen in de haven, maar wij moesten helaas doorrijden.

 

Ravello dan maar, de heuvels in.

De weg erheen is zo smal dat er een verkeerslicht is geïnstalleerd dat stijgend en dalend verkeer beurtelings toelaat.

Maar zo nu en dan sta je toch nog wel eens oog in oog met een tegenligger, die het rode licht louter als aanbeveling had geïnterpreteerd, een aanbeveling die hij verkoos niet te volgen.

 

Ravello zelf was een verademing.

De uitzichten waren prachtig en we kuierden in de beroemde tuin van de villa Ruffolo een in Arabisch-Normandische stijl gebouwd paleis . De piazza del duomo was een oase van rust en we verorberden er op een terrasje een Calzone, de naam deed pizza vermoeden, maar het smaakte naar doughnut.

Het was er echter zo gezellig dat ons dat zelfs niet eens kon schelen.

Maar Ravello is klein en het bestaat voornamelijk uit vijfsterrenhotels en hele dure keramiekwinkels, waar we niets kochten, zelfs niet het obligate muurtegeltje waar we op elke vakantie naar op zoek gaan om de collectie in de keuken aan te vullen.

 

En dus zaten we al veel te vlug weer in de wagen , homeward bound.

We misten de afslag, die ons via het binnenland weer naar huis moest brengen en zaten weer onherroepelijk in de rollercoaster naar Amalfi en Ravello en vandaar naar Sant’Agata, waar we een uur moesten wachten vóór het kleine supermarktje openging, het enige waar we ons in de buurt een beetje redelijk konden bevoorraden met elementaire zaken zoals Sambucca, wijn en olijven.

Maar ik wou absoluut  wachten, want ik wou die avond “thuis” eten.

Ik wou een pasta-tje bijeengooien en dat op ons eigenste terras verorberen, in alle rust en kalmte, met zicht op de eilanden die ik in de loop van de dag enkel vanuit de auto had gezien en dan nog enkel vanuit mijn ooghoeken, omdat ik de blik niet durfde afwenden van de hectische drukte op de weg.

 

En tenzij mijn echtgenoot in dat kleine supermarktje ook een fles chloroform op de kop zou weten te tikken wist ik het wel zeker, voor mij geen auto-uitstapjes meer.

 

Het schiereilandje van Massa Lubrense is volledig doorkruist met (goed aangeduide) wandelpaden, die je van het ene schitterende panorama naar het andere brengen.

Toegegeven, het zijn kuitenbijtertjes, maar je loopt langs de rotskusten tussen de golf van Napels en die van Amalfi (de: due golfi, noemt men ze hier) en op een bepaald punt zie je aan de ene kant de eilanden van de Sirenen liggen terwijl je aan de andere kant Capri in zijn volle glorie kunt aanschouwen.

Adembenemend.

Zicht op deze twee baaien heb je trouwens ook van op het dak van het klooster “il Deserto”van Sant’Agata, dat voluit: “Sant’Agata de due golfi” heet.

Je belt aan en wordt binnengelaten in een klein kamertje.

Een kloosterzuster schuift een luikje van voor een getralied raampje en geeft je de sleutel die toegang geeft tot het trappenhuis.

Dat doet ze voor elke bezoeker opnieuw, en mét de glimlach.

Ongetwijfeld verwacht ze een dotatie, maar toch  reageert ze bijna gegeneerd als je zegt dat je iets in de daarvoor bestemde box hebt achtergelaten.

Sereniteit is hier nog geen loos begrip.

 

 

Als ik jullie dan ook op basis van onze eigen bescheiden ervaring een inside tip mag geven:

als je écht wilt genieten van de schoonheid van de natuur van deze prachtige streek, van de grillige rotskusten en de prachtige uitzichten, ga dan wandelen.

Koop naderhand een welverdiend flesje koud bier in een buurtwinkeltje en geniet ervan op een bank naast de dorpskerk of eet een ijsje onder de bomen van een pleintje met zicht op Capri.

Negeer de dubbeldekker toeristenbus die een nanoseconde halt houdt (voor de foto) en zo heel even je eenzaamheid komt verstoren

En vooral, laat Amalfi liggen waar het ligt.

Het is een mythe, net als Atlantis, een stukje grond verzonken in de verbeelding van naïeve toeristen.

 

 

Relatietherapie met een knipoogje

Mijn man en ik hebben ons vandaag ingeschreven voor een cursus relatietherapie.

We willen namelijk aan onze relatie werken.

Niet dat we denken dat ze ten dode opgeschreven is of zo, maar ze zit, laten we zeggen: een beetje in een dipje.

 

Onze eerste opdracht was: hou een dagboek bij en schrijf daarin zo vaak mogelijk op wat deze dag voor jullie relatie heeft betekend.

Nu, voor vandaag is dat alvast makkelijk: we hebben een opwindend nieuwe start gemaakt.

 

 

 

Mijn vrouw en ik hebben ons vandaag ingeschreven voor een cursus relatietherapie.

Onze relatie is, hoe zal ik het zeggen, een beetje op een dood spoor geraakt.

Onze eerste opdracht was: hou een dagboek bij en schrijf daarin elke dag op wat deze dag voor jullie relatie heeft betekend.

 

Mijn vrouw verwacht natuurlijk van mij dat ik net hetzelfde schrijf als zij: namelijk dat we een opwindend nieuwe start hebben gemaakt.

Maar misschien dat ik het niet moet gaan overdrijven, want als ik ook het woord ‘opwindend’ ga gebruiken dan denkt ze vast dat ik haar dagboek lees en dan gaat ze het beter verstoppen.

 

Vandaag zijn we een nieuwe levensfase ingetreden.

 

Daar! Ik heb het gehaald uit een artikeltje over “jong gepensioneerden”, maar ik vond het best OK klinken.

Ik vermoed niet dat zij ook MIJN dagboek leest, maar je weet maar nooit.

 

 

 

Het is een positieve verrassing voor mij dat mijn man tenslotte toch deze stap heeft gezet.

Meestal als ik over onze relatie wil praten zet hij zijn blik op oneindig en zijn hoofd in de knik-modus. “Ik hoor wat je zegt” zegt zijn hoofd, maar hij houdt zijn oren stijf-dicht.

Het lijkt alsof er een vliesje voor zijn ogen trekt terwijl tegelijk zijn oorsmeer zich tot een dichte prop aaneensluit.

Ik heb het al wel eens geprobeerd met schreeuwen en vloeken, maar het resultaat blijft hetzelfde.

Het geluid dringt wel door de prop, maar de woorden niet.

Nu ja, we hebben niet echt een slecht huwelijk hoor.

Ik ben best wel tevreden, maar toch…

 

 

 

Maar toch, zegt ze.

Joost mag weten wat ze daar mee bedoelt.

 

 

Ik heb mijn man, Jan, ontmoet op een feestje, ik keek naar hem en ik voelde onmiddellijk vlinders in mijn buik.

En ik blééf net zolang naar hem kijken tot hij tenslotte op me toe stapte en me ten dans vroeg.

 

 

 

Ik heb Annie leren kennen op een retro feestje, zo eentje met van die melige slows, maar dat vond ik toen mooi meegenomen.

Met welk excuus kun je anders op een vrouw toestappen?

Het klassieke “heb jij misschien een vuurtje?” zat er ook toen al niet meer in.

Roken was al tot het taboe van de nieuwe eeuw gebombardeerd.

Je kunt tegenwoordig als man beter zeggen dat je aids hebt, dan dat je toegeeft dat je zo nu en dan een sigaret opsteekt.

Dan is er misschien nog kans dat ze je op het einde van de avond neukt met een condoom en latex handschoenen.

Ik rook niet, maar als we weer eens op stap zijn met dat kliekje vriendinnen-en-echtgenoten van haar dan ben ik soms jaloers op dat kuchende troepje dat gezellig buiten op het terras gesprekken staat te voeren waar je je hoofd niet moet bijhouden.

Het toevallig ontstane gezelschap heeft immers géén gemeenschappelijke interesses en de leden ervan kennen in het beste geval elkaar niet eens, zálig.

Annie’s vriendinnen zijn me een beetje zwaar op de hand.

Als ik bij hen aan tafel zit vallen de kwartels me op de maag als vetgemeste kalkoenen, zeg maar.

Het lijkt soms alsof ze elkaar de loef proberen afsteken met het opsommen van sociale drama’s en enge ziektes uit hun kennissenkring

Beste meisjes overigens hoor.. O ,nee wacht.

 

Beste meisjes, die vriendinnen van Annie, we hebben gisteravond weer een prettige avond samen doorgebracht.

 

Zo!

 

 

 

Het moet me van het hart dat ik die uitjes met mijn vriendinnen alsmaar minder leuk begin te vinden.

Ik vind het uiteraard fijn dat Jan zich engageert binnen mijn vriendenkring, maar moet hij dan echt de héle avond in het décolleté van Sarah zitten staren?

Halloooo ik heb ook borsten!!!!

 

 

 

Wat nu weer?

Natuurlijk heb ik in Sarah’s décolleté zitten staren, ik kon nog net haar navel niet zien!

Maar waar háált ze het vandaan om dat bedreigend te vinden?

Alsof ik met een kloon van Annie vreemd zou willen gaan, dan kan ik al net zo goed thuis vogelen.

 

Annie ziet er overigens best aardig uit. Kleine, maar stevige borsten, waar ondanks haar complexen niets mis mee is, een leuk rond kontje dat mooi bolt in een strakke rok.

Maar toen ik haar dat ooit eens vertelde heeft ze de rok die ze toen aanhad aan spullenhulp gegeven.

Ze vond het geen compliment, zei ze. Een kont in een rok moet er dus blijkbaar uitzien als het verlengde van de rug, als géén kont dus.

Gelukkig heeft ze nog méér van die strakke rokken, die allemaal hetzelfde effect hebben, maar ik zal me er wel voor hoeden om daar nog ooit iets over te zeggen.

Ze koopt ze in een winkel in Gent en past ze voor een lachspiegel.

Neen, echt, ze heeft me eens heeft meegenomen op “koopjestocht” zoals zij dat eufemistisch noemt (het klinkt als een prettig wandelingetje, maar blijkt zwaarder dan een dagmars in legeruniform) en ik lag ik zowat in de stuipen.

Volslanke dames worden er in weerspiegeld als anorectische topmodellen.

Maar dat is nog niet het grappigste. De echte clou komt nog: de dames in kwestie doen alsof ze dat niet doorhebben.

Toen ik over de spiegel een opmerking maakte tegen een verkoopster zei ze: “Hij staat een beetje schuin, dat is alles.”

Ik ben op de kermis in lachpaleizen geweest waar de spiegels minder vervormden, maar ik zag Annie fronsend in mijn richting kijken, dus ik liet het er maar bij.

 

Vrouwen zijn veel te veel met hun uiterlijk bezig, als je het mij vraagt.

Maar dat is dan nog het minste, ze zijn ook veel te veel bezig met MIJN uiterlijk.

Vraag me of ik van mezelf vind dat ik er goed uitzie en ik zal je volmondig “ja “ antwoorden.

Vraag aan mijn Annie wat ze van mij vindt en ze zal je onmiddellijk een korte cursus geven over BMI en de jammerlijke erfelijkheid van een wijkende haarlijn.

Mijn vader was vroeg kaal en dat zal ik ook zijn, het laat zich nu al aanzien en het is onvermijdelijk, dus waarom moeten we het er dan telkens weer over hebben?

Ze heeft wel een beetje gelijk over mijn gewicht natuurlijk, dat mocht best iets lager zijn, maar als ik zo eens om me heen kijk, dan moet ik me nog lang geen zorgen maken.

 

Wat moet in nu in Godsnaam in dat verdomde dagboek schrijven?

Als ik er van uitga dat ze het niet leest, maakt het eigenlijk niets uit.

En mijn Annie is goudeerlijk, dus eigenlijk denk ik dat ze het niet doet.

Maar stel dat dat onzalig stukje therapeut na de cursus ineens voorstelt om onze dagboeken te ruilen dan zou ik wel eens diep in de shit kunnen zitten.

Dan zou ze het wel eens niet meer over een “dipje” kunnen hebben.

Eerlijkheid is dan ook geen optie.

Aan de andere kant mag ik het er ook niet te dik opleggen en mag ik zeker niet prijs geven dat ik háár dagboek wél lees.

Het wordt verdomme nog een pak ingewikkelder dan ik eerst dacht.

Had ik maar nooit toegestemd om mee te gaan.

 

Ik ben blij dat Annie me heeft overgehaald om met haar in relatietherapie te gaan.

De verplichting om regelmatig eens stil te staan bij “ons” werkt louterend ik besef nu pas wat voor heerlijke vrouw ik heb…

 

Bla, bla, bla

Daar trapt ze nooit in!

Nuanceren!!!

 

We hebben, zoals ieder koppel natuurlijk ook onze kleine probleempjes, maar die lossen we wel op.

Gisteravond vond ik het bijvoorbeeld nogal tactloos van haar dat ze ineens een heel verhaal over haar werk begon af te steken net toen het sport begon.

Ze verwachtte van mij dat ik geïnteresseerd was in al hetgeen haar collega’s die dag hadden uitgespookt en al het onrecht dat de baas hen weer eens had aangedaan, terwijl ik enkel het voetbal ongehinderd wou bekijken en niet alleen maar vanuit mijn ooghoeken.

Dat was overigens niet de eerste keer. Haar brein springt als bij toverslag op actief wanneer er een groen veld op het scherm verschijnt en haar mond volgt probleemloos haar hersenkronkels.

Ik niet, ik heb er eerlijk gezegd de pest in!

 

Oei!

 

 

 

Jan vond het gisteren weer eens nodig om de hele avond voor de buis te hangen.

Ik probeerde een moment te vinden om hem tot een ernstig, constructief gesprek te verleiden, maar het lukte me niet.

Er ZIJN gewoon geen geschikte momenten voor Jan! Tenzij ik een cursus snel-praten ga volgen en er al hetgeen ik te zeggen heb, kan uitgooien tijdens één reclameblok.

Maar dan moet ik hem natuurlijk wel naar de keuken volgen en doorpraten terwijl hij de inhoud van de ijskast inspecteert.

 

Ik zie hem tenminste toch zo nu en dan zijn dagboek ter hand nemen, dat is dan tenminste toch al iets.

Misschien lukt het hem beter om zijn gevoelens al schrijvend onder woorden te brengen.

 

 

 

Annie is boos op me.

Ze heeft opgemerkt dat ik tegenwoordig elke dag deodorant opdoe en dat het flesje aftershave dat al een paar maanden ongebruikt in mijn toiletkast stond op een paar weken tijd ineens bijna leeg is.

Ik zei dat ze blij zou moeten zijn dat ik eindelijk haar goeie raad naar mijn persoonlijke hygiëne toe opvolg, maar daar kwam enkel een grommend nasaal gesnuif op.

Annie kan behoorlijk rare geluiden produceren met dat reukorgaan van haar.

En zodra haar neus het overneemt gaat haar mond dicht.

Maar ik weet wel wat ze denkt, ze denkt dat ik het doe voor de “nieuwe”.

Sinds een maand of zo heb ik een vrouwelijke collega, sympathiek, goedlachs…

Ik had haar naam thuis wel al eens laten vallen, maar dat was nooit een probleem.

Tot vorige week zaterdag.

We liepen op de Meir en ik had er mijn volle aandacht voor nodig om de tegenliggers te proberen ontwijken en tegelijk in het oog te houden of Annie niet ineens voor een etalage stil was blijven staan.

Daardoor had ik Naomi niet gezien tot ze vlak vóór me stond en mijn naam zei.

En daardoor kwam het dat ik een beetje begon te blozen, omdat ik dus geschrokken was, dus.

Mijn wettelijke echtgenote scheurde haar blik weg van het uitstalraam en nam mijn nieuwe collega op met een taxerende blik die bij een doorwinterde veekoopman niet zou hebben misstaan.

Ik dacht even dat ze haar zou vragen de mond open te sperren zodat ze ook een grondig tandonderzoek zou kunnen verrichten, maar zo ver kwam het gelukkig niet.

Naomi schudde mijn eega enthousiast de hand en loog dat ze al veel over haar had gehoord.

Mijn echtgenote trok haar mond tot een pijnlijke horizontale lijn, die in de verste verte niet voor een glimlach kon doorgaan en vroeg me met haar ogen om uitleg.

Dit is Naomi, zei ik, mijn nieuwe collega, Naomi, weet je wel.

Mijn echtgenote wist het ineens inderdaad wel en ik hoopte dat het nu tot een soort van vrouwelijke “bonding” zou komen.

Je weet wel, het smeden van een soort band die ervoor zorgt dat vrouwen zich in een discussie altijd solidair opstellen tegen ons, het soort band dat ervoor zorgt dat ze altijd minstens met twee tegelijk naar het toilet gaan in openbare gelegenheden.

Maar Annie keek enkel zo mogelijk met nog méér nauwgezetheid naar de vrouw voor haar.

Het was duidelijk dat ze al haar vermoedens bevestigd zag.

Ik had mijn collega beschreven als grappig en aangenaam in de omgang, maar ik was er misschien vergeten bij vertellen dat Naomi een ongelooflijk sexy vrouw is die altijd korte jurkjes draagt, waardoor die benen waar geen enkele man zijn ogen kan vanaf houden, tenzij om ter afwisseling even naar haar borsten te kijken natuurlijk, extra in de verf worden gezet.

 

Annie siste me tien minuten later toe dat dat kleine stukje textiel dat door die borsten in kwestie omhoog werd gehouden bezwaarlijk nog “jurk” genoemd kon worden.

 

En toen ze me een half uur later met een boosaardige glimlach een belachelijk duur rokje showde, zei ik, zonder een krimp te geven, dat het haar uitstekend stond en dat ze het vooral moest kopen.

Ik vond dat haar dijen er te dik uitzagen in het voor haar véél te korte ding, en ik vond het uiteraard véél te duur, maar ik ben mijn leven nog niet moe.

 

 

Ik ga uiteraard niets over deze ontmoeting in mijn dagboek schrijven, want anders lijkt het alsof ik daar belang aan hecht en dat doe ik natuurlijk niet.

 

We zijn vandaag in Antwerpen gaan winkelen en al hou ik daar normaal niet zo erg van, ik vond het toch wel een leuke namiddag en mijn Annie heeft zich een leuk sexy rokje aangeschaft. En dat kan ik uiteraard alleen maar toejuichen.

 

NOT! Not, Not, Not, Not, Not, Not, Not, Not…NOT

Ik heb al afspraken bij de tandarts gehad die leuker bleken te zijn.

 

 

 

Jan is echt ongelooflijk!

Gisterenmiddag op de Meir botsten we per toeval op die ”nieuwe collega” van hem.

Naar wat ik van die Naomi had gehoord had ik me een gewone vrouw voorgesteld niet al te knap, maar aangenaam in de omgang en vooral grappig.

Maar wat ik vóór me zag was een del, pur sang, blond, hoge hakken, kort gerokt.

“Grappig” vond ik niet echt dat ze er uitzag.

Jan, DIE zag er grappig uit met zijn rooie kop!!!

Helemaal testosteron- struck stond hij haar aan te gapen!

Zo’n stomme trut!

Ik voelde mij compleet vernederd.

 

 

 

Het zal wel weer mijn mannelijk gebrek aan inlevingsvermogen zijn, maar dat van dat “vernederd” snap ik niet.

Ik heb een mooie collega en toevallig lopen we elkaar op de Meir tegen het lijf.

Big deal.

En ik vind trouwens dat Annie unfair is, Naomi is echt helemaal geen stomme trut, en ze is wél grappig, hilarisch soms zelfs.

Of is er dan misschien een wet die verbiedt dat knappe vrouwen grappig zouden zijn?

Ik denk dat ik mijn echtgenote hier toch eens ga op aanspreken!

 

Oeps.

Misschien kan ik er dan gelijk bij vertellen hoe ik weet wat zij over Naomi in haar dagboek heeft geschreven.

 

 

 

Mijn vriendin x (ik vermeld haar naam niet, je weet maar nooit wie dit dagboek ooit in handen krijgt) heeft een minnaar.

Ze heeft het me zelf verteld en ik stond als aan de grond genageld.

Ik had altijd gedacht dat zij en haar man Geoffrey een goed huwelijk hadden.

Dit moet ik toch even verwerken.

 

 

 

“Ooit” in handen krijgt? Ze moest eens weten.

Claudia heeft een minnaar?

Wow, nooit gedacht dat ze ’t in zich had.

Die sul van een Geoffrey zal er uiteraard totaal géén idee van hebben.

Komaan Annie: details graag!

 

 

 

Ik lees nu al 2 weken elke dag Annie’s dagboek en ben nog niets méér te weten gekomen over Claudia’s minnaar.

Ik weet nu wél alles over PMS en over menstruatieklachten.

Ik dacht dat ze d’er tegen mij al serieus wat over doormekkerde, maar wat ik hier allemaal moet lezen!!!

Ik dacht dat menstruatie iets was wat zich in de onmiddellijke periferie van de baarmoeder afspeelde, maar mijn Annie gaat er minder door zien en beter door ruiken.

Wat bij nader inzicht toch niet oninteressant om weten is, misschien dat ik  in haar PMS periode best wat minder after shave opdoe vóór ik naar mijn werk vertrek.

Als ik tenminste maar eens zou kunnen onthouden wannéér ze ongesteld moet worden.

Misschien moet ik wel een kruisje op de kalender zetten of zo.

Hééé! Er staat al een kruisje!

 

 

 

Ik heb een lang gesprek met vriendin x gehad.

Ik moet toegeven dat ik het er eerst wat moeilijk mee had, maar ik kan haar alsmaar beter begrijpen.

Ze zegt dat haar huwelijk uitgeblust was, dat zij en y elkaar niets meer te vertellen hadden, dat de sex routineus geworden was, als je zoiets tenminste nog sex kunt noemen had ze er aan toegevoegd.

Ik kan er mij wel iets bij voorstellen.

Wij zitten de meeste avonden ook als twee zakken zand voor TV.

En van onze zondagmorgen-klassieker springen de vonken ook niet bepaald meer af.

 

 

 

Val nu dood! Hier is iemand aan het woord die het Guinnessbook record instant-hoofdpijn op haar rekening heeft staan en mij bij elke toenaderingspoging bezweert dat ze gedurende de werkweek te moe is voor sex en dat ze in bed alleen maar eens lekker geknuffeld wil worden.

Dat is alles wat ze wil, zegt ze, dát en haar ijskoude voeten tegen mij aandrukken natuurlijk.

Hou je nu maar vast aan je bretellen, Annietje mijn, here comes Romeo!

 

 

Wat had ik gezegd : hoofdpijn!

En wat schrijft ze erover in haar dagboek? NIETS!

 

 

 

Vriendin x en ik zijn naar de sauna geweest.

Ik vind dat ze er goed uitziet.

Ze heeft een paar kilo’s verloren en ze stráált gewoon.

Ik heb met rode oortjes naar haar verhalen zitten luisteren.

En ja, ik geef het toe, ook wel met een beetje afgunst.

Waar blijft MIJN Romeo?

 

 

 

OK nu heeft ze er toch écht zelf om gevraagd!

 

 

 

Is Jan nu helemaal gek geworden?

Ik zat gisteravond naar een film op vijf TV te kijken en ineens springt hij voor het scherm, spiernaakt en met een roos tussen zijn tanden.

En toen leek hij het ineens ook niet meer te weten.

Een pijnlijk moment staarden we elkaar aan en toen ben ik zijn kamerjas voor hem gaan halen, ik heb de roos in een vaasje gezet en heb hem een biertje uitgeschonken.

Hij zal het allemaal wel goed bedoeld hebben, zal ik maar denken.

 

 

 

Ik heb geprobeerd om Annie op een romantische manier te verrassen, maar ik ben bang dat het niet helemaal overgekomen is.

 

Niet helemaal overgekomen is het understatement van de dag!

Ik denk dat ik NOOIT meer een erectie krijg.

 

 

 

Vriendin x is in de war.

Wat is begonnen als een wild avontuur is uitgegroeid tot een echte verliefdheid.

Ik ben ook een beetje in de war.

Toen ik jong was, werd je verliefd op een man en dan had je sex met elkaar.

Nu ga je met iemand naar bed en “loop je het risico” verliefd te worden.

Zo drukte vriendin x het uit.

“Tja, je loopt nu eenmaal het risico om verliefd te worden.”

De sex was er nóg beter op geworden, zei ze, maar de tijd ertussen viel niet meer zo mee.

Verbazend dat je de tijd gaat opsplitsen in zones mét sex en (oninteressante) zones zonder.

Verbazend, en vermoeiend vermoed ik.

 

 

 

Ik kan me Claudia moeilijk voorstellen als een vrouw die constant sex heeft, en als ik het probeer doet het in elk geval niets voor mijn libido.

Maar ik hoop dat het brave mens er van geniet, bij die sul van een Geoffrey zal ze het in elk geval niet moeten zoeken, neem ik aan.

Hij is verzekeringsagent en hij praat ook zo.

Ik kan me bijna voorstellen dat hij haar tijdens een iets of wat moeilijker standje een ongevallenpolis probeert aan te smeren.

Geoffrey! Je zult er maar mee getrouwd zijn.

Maar ergens vind ik het toch wel sneu voor hem, dat hij niet ziet wat er onder zijn neus gebeurt.

 

 

 

Annie werkt te hard denk ik, ze heeft wallen onder de ogen en ik heb soms het gevoel dat ze ergens over zit te broeden.

Het zou best kunnen dat ze ook een paar kilootjes is kwijt geraakt.

Ik hoop maar dat ze niet ziek aan het worden is.

 

 

Ik heb Naomi over dat hele gedoe met die dagboeken verteld en ze heeft me de tip gegeven om regelmatig eens iets te schrijven waaruit blijkt dat ik me zorgen over Annie maak, dat ik nadenk over wat ze doet en waarom ze het doet en zo.

Naomi is echt helemaal niet het domme blondje waarvoor mijn vrouw haar aanziet.

 

Annie is trouwens helemaal niet ziek aan het worden, ze is in het geniep weer van die vermageringspillen aan het slikken.

Ze verbergt ze achter de oploskoffie en neemt er elke morgen eentje bij het ontbijt.

Ze is altijd een beetje chagrijnig als ze die dingen slikt, maar dat wil ze niet toegeven en daarom slikt ze ze stiekem.

 

Ik heb aan Naomi gevraagd of zij die spullen ook slikt, maar misschien had ik dat niet moeten doen, want voor de allereerste keer keek ze me vuil aan.

Of ik soms vond dat zij zoiets nodig had, beet ze me toe.

Ik wist niet dat Naomi’s ogen zelfs nóg mooier werden als ze kwaad is.

Ik heb er haar uiteraard van verzekerd dat ze een perfect figuur heeft.

Ze hééft trouwens ook een perfect figuur.

En ze heeft het vast en zeker niet nodig om dat te horen van zo’n sul als ik.

Of toch?

 

Om het goed te maken heb ik beloofd haar vrijdag een wijntje te zullen betalen.

Het is bij ons elke vrijdag casual-Friday-drink en ik had al lang gezegd dat ik daar toch eens heen zou moeten.

 

 

Casual Friday? Wat nu weer?

Nu die del bij hem werkt wil hij ineens wél “een wit wijntje staan sippen schouder aan schouder met de chef”.

Naar eigen zeggen zag hij die nochtans sowieso al véél te véél tijdens de kantooruren.

Waar is de: dan liever een frisse pint bij Tante Laura, met “de mannen” gebleven!

Er mankeert echt niets aan MIJN geheugen als hij dat soms zou denken.

Maar, weet je, hij doet maar!

 

 

Goed, zo te zien maakt ze er niet echt een punt van.

“Hij doet maar.” is goed genoeg voor mij.

Met “Hij doet maar.” kan ik leven.

 

Ik had echt zin om vanavond een bloemetje voor Annie mee naar huis te nemen, maar ik heb het niet gedaan omdat ik bang was dat ze anders zou gaan denken dat ik iets goed te maken heb, en ik héb helemaal niets goed te maken.

Ik wou haar gewoon maar eens verrassen met een bosje tulpen of zo.

 

Soms WOU ik gewoon dat ze mijn dagboek las!

 

 

Vriendin x is in alle staten.

Ze weet niet meer of ze nog van haar man houdt.

Ze weet wel dat ze stapel is op haar minnaar.

Ze denkt dat het enkel loyaliteit is wat er haar van weerhoudt thuis weg te gaan.

Ze weet niet of loyaliteit voldoende is.

Ze weet natuurlijk ook niet of de passie zal blijven duren, maar ze weet nog niet dat ze dat niet weet.

Ik weet het wel. Ik bedoel niet dat ik weet of ze zal blijven duren, maar wel dat je dat nooit kunt weten.

Kan de aantrekkingskracht tussen twee mensen zo groot blijven dat haar huid na 20 jaar nog steeds zindert als hij ze met tedere vingertoppen aanraakt?

Ze vraagt mij om goeie raad. Ik heb er geen.

 

Zinderen? Is dat wel een echt woord? Ik kan er mij in elk geval niets bij voorstellen. Mijn Annie zou toch ‘ns een keertje minder vaak de Flair moeten lezen vind ik.

Waarom vragen ze mij niet om advies?

Ik zou het anders wél weten.

Niet doen!

Een buitenechtelijke relatie, begin er niet aan!

Ook al is Naomi noch zo’n sexy ding, ook al geeft ze me tegenwoordig kleine speelse signaaltjes, waaruit ik haast wel moet uit opmaken dat ik misschien toch wel een kans maak…

Er kunnen alleen maar vodden van komen.

Alle mannen dromen van vrijblijvende sex, maar vrijblijvende sex bestaat niet.

 

 

 

Ik vind trouw binnen een huwelijk belangrijk.

Ik wil dat Annie weet dat ze altijd op mij kan rekenen en ik weet dat zij mij ook nooit zal bedriegen.

 

Nee, echt, dit meen ik.

 

Annie heeft al een week niets meer in haar dagboek geschreven en ik evenmin.

Ik herlees mijn laatste twee zinnen en ik vind geen vervolg.

Naomi geeft mij alsmaar duidelijker signalen,we hebben geen enkel gesprek meer zónder dubbele bodem.

Haar lach blijft er spontaan uitzien, maar bij mij klinkt het alsmaar krampachtiger.

Naomi ademt sex uit, uit al haar poriën.

Naomi is het meest goddelijke, begerenswaardige wezen dat ik ooit gezien heb en Naomi flirt met mij.

Het is verdomd lastig je op je werk te blijven concentreren als je een milde vorm van priapisme aan het ontwikkelen bent.

Er is niets ter wereld wat ik liever zou doen dan dat kleine, nietige jurkje met mijn tanden van haar lijf  scheuren en haar hier ter plekke, bovenop mijn bureau, te nemen.

Maar ik weet dat het niet zal doen.

Ik zal het dromen, ik zal het wensen, ik zal het vóór me zien wanneer ik voor de laatste keer de ogen sluit.

Maar ik zal het niet doen.

Omdat ik teveel van Annie houd of omdat ik een lafaard ben, een sul, die niet dúrft te leven.

Ik weet het zelf niet eens.

 

 

 

 

Plichtsgetrouw lees ik nog steeds Annie’s dagboek en plichtsgetrouw vul ik het mijne met wat oppervlakkig gewauwel. We moeten dit drie maanden vol zien te houden, dan pas komt de evaluatie.

Claudia doet wat ik niet durf.

Claudia geniet, Claudia lééft.

Ook Naomi is doorgegaan met leven, ze heeft zich zelfs vorige week verloofd met iemand die ze via een dating site heeft leren kennen.

Ze zei me dat ze écht aan settelen toe was en keek me hierbij met broedse ogen aan.

Ik heb moordneigingen, zelfmoordneigingen en braakneigingen.

Annie vroeg me gisterenmorgen toen ik met mijn kop boven het toilet hing of ik soms zwanger was.

Annie pikt er anders wél haar momenten uit om humoristisch te proberen zijn.

 

Ik voel mezelf een sul en ben intussen zo laag gevallen dat ik me wentel in leedvermaak omdat Claudia’s echtgenoot zo mogelijk een nog grotere sul is, omdat die het allemaal niet zag gebeuren, en rustig elke dag met z’n sloffen aan voor TV zat, wachtend op zijn vrouw die alweer een avondje was gaan stappen samen met de vriendinnen, samen met mijn vrouw.

Alibi’s zijn belangrijk als je vreemd wil gaan.

 

 

De drie maanden  zijn om.
Morgen hebben we onze evaluatiesessie en de huwelijkscoach heeft ons gevraagd onze dagboeken mee te brengen.

Jan weet nog niet dat het de bedoeling is dat we die ruilen en elk apart in een kamertje gaan zitten lezen wat de ander heeft geschreven.

Ik ben benieuwd.

 

 

Annie neemt mijn dagboek van me aan en overhandigt me een schriftje dat ik voor het eerst zie.

Ze kijkt  me aan met die bemoedigende blik, die ik wel eens heb gezien bij moeders die hun kroost zindelijk willen maken en het kleine kereltje voor het eerst op een potje duwen, hopend dat hij instant zijn ding zal gaan doen.

 

Wanneer ik me in een ongemakkelijke stoel in een klein wachtkamertje installeer en het eerste blad omsla besef ik pas dat er iets onherroepelijk fout zit en ik lees:

 

Beste Jan, het dagboek dat jij al die tijd stiekem hebt gelezen was uiteraard niet het échte, of dacht je nu echt dat ik zo stom zou zijn om dat te “verbergen” in de keukenlade waarin ook de flessenopener ligt?

Ik heb voorgesteld om relatietherapie te gaan volgen met jou omdat ik je nog een kans wou geven. Of omdat ik mezelf wou wijsmaken dat ik je nog een kans wou geven?

Ik hoopte of ik vreesde dat ik in jouw dagboek zou lezen dat je echt van me houdt, ik wilde dat je mij zou verrassen, of net niet… Ik ben er zelf nog niet helemaal uit.

Maar elke keer opnieuw werd ik teleurgesteld.

Ja… uiteraard heb ik je dagboek “gevonden”, ik ben degene die het huis poetst en de was en de plas doet, weet je wel, en je sokkenla is dus niet bepaald terra incognito voor mij.

 

Omdat ik jou door en door ken, kon ik ook tussen de regels lezen en dus weet ik dat je een affaire met Naomi hebt gehad. Ik kan je nu met mijn hand op mijn hart zeggen: ik ben blij voor jou.

En ik ben ook eigenlijk blij voor mij, want nu hoef ik tenminste geen schuldgevoelens meer te hebben.

Want ik wil bij je weg, Jan.

Geoffrey is de man van mijn leven, daar ben ik nu zeker van, hij is mijn soulmate, mijn andere helft… én hij laat mijn huid zinderen, Jan.

Zelf is hij al 6 maanden geleden van Claudia weggegaan, maar heeft mij de nodige tijd gegeven…

Ik kan niet verder lezen, ik sluit de ogen en tast naar de scène waarin ik Naomi’s bekken met twee stevige handen het mijne aandruk. Ik zoek de scène waar ik haar jurkje met mijn tanden van haar lichaam scheur. Ik wil mezelf ingraven tussen haar denkbeeldige borsten

Maar ik vind niets….

Ik kan me zelfs haar lach niet meer herinneren.