Cartoontje tussendoor

Taboes

Taboes

Je kunt tegenwoordig geen tijdschrift voor tienermeisjes meer openslaan of je wordt geconfronteerd met naakte piemels.
De gefotografeerde heren in kwestie doen ons in de bijgaande teksten meestal uitgebreid konde van hun bedprestaties en het zal niemand verbazen dat het keer op keer kanjers in bed blijken te zijn, wiens vriendin nog net niet het behangpapier van de muren scheurt bij één van haar meervoudige orgasmen.

Enkele bladzijden verder wordt aan de lezende piepkuikens op zeer omstandige wijze uitgelegd hoe ze te werk moeten gaan om een anale penetratie zonder kleerscheuren te doorstaan. (en niet alleen “kleer”scheuren hoop ik ten zeerste)

En wie nog steeds de juiste techniek van de orale bevrediging niet onder de knie heeft is al minstens 10 jaar niet naar de kapper geweest.

In prime televisie-tijd zie je 3 belegen heren, een pitstop maken tijdens één van hun motortochtjes om een seksclub te bezoeken en zich de wondere wereld van het fistfucken uit de doeken te laten doen.

En hitsige heren die zich met hun gezwollen roede tegen auto’s staan aan te schurken, zorgen toch ook altijd weer voor een paar ontspannen televisiemomenten.

Baby’s floepen aan de lopende band uit ingezoomde vagina’s en mensen worden vakkundig uiteengereten en aaneengezet onder het nauwlettend oog van de camera.

Neen, er zijn duidelijk geen taboes meer in onze samenleving.

Maar kan iemand me dan eens een logische verklaring geven voor het feit dat menstruatiebloed in de reclames wordt gesimuleerd met een blauw verfje?
Of kan iemand me soms zeggen waarom “menopauze” een woord is dat in een gemengd gezelschap nooit valt?

Nacht na nacht baden vrouwen in het zweet, gooien de dekens van zich af, geraken onderkoeld, kruipen weer onder de dekens, waarna het spelletje van vooraf aan weer kan beginnen. Slapen wordt louter bijkomstig.
En overdag wissen ze zich stiekem de zweetdruppels uit de hals terwijl hun op hol geslagen hormonenhuishouding er ondertussen voor zorgt dat ze gevaarlijk balanceren tussen depressie en agressie.
En wat zeggen ze ’s morgens tegen hun mannelijke collega, wanneer die vraagt of er soms iets scheelt.
Ze zeggen: “O, niets, gewoon een beetje moe, ik heb niet al te best geslapen vannacht.”

Dus bij deze een oproep aan al mijn seksegenoten.
Dames,wanneer jullie de eerstvolgende keer een tampon moeten vervangen neem die dan gewoon ongegeneerd uit jullie tas en smokkel hem niet stiekem mee me in een mouw of in de extra diepe zak van de speciaal daarvoor aangeschafte broek.
Als je last hebt van je maandstonden of als je zenuwen op scherp staan van de opvliegers zég dat dan ook gewoon.
Spring op de barricade, sloop dat laatste taboe.

En mannen, misschien is het voor jullie in het dagelijkse leven toch wel net even iets relevanter te weten wanneer jullie vriendinnen een extra knuffel nodig hebben dan dat jullie een perfect fingerspitzengefühl met de tepelklemmen hebben.
Dus voor de echte dikhoofden onder jullie (en de fabrikanten van maandverband) nog een allerlaatste keer: menstruatiebloed is róód en menopauze is géén vies woord.

Zo, dit moest me echt even van het hart en vergeef het me maar, beste lezer als ik misschien een beetje te heftig uit de hoek ben gekomen, want ik heb vannacht niet al te best geslapen.

GGrrrrrrrrrrrrrr!!!!!!!!!!!!!

Nieuwe levensfase

Free at last free at last!
Ik ben gestopt met werken en daar keek ik al lang reikhalzend naar uit.
En toch… overrompelde me deze emotie:

 

In suspensie

Ik wacht.
Mijn kalender laat in kruissteekpatroon zien
hoe lang ik hier nog zit.

De muren zijn reeds leeg gestript.
Hier en daar zit nog een vuil profiel
dat voor niemand anders nog een herinnering kan zijn.

Geleidelijk ga ik van aan- naar af-wezig.
Het is alsof ik in suspensie ben.
Mijn handelingen zijn nog altijd beperkt door de witte wanden,
door de telefoon, het scherm van de computer.
Maar mijn gedachten waaieren uit.

Mijn dromen gaan al over de toekomst.
Maar eerst moet ik mijn anker nog uit mijn verleden lichten.

De ketting gleed heel lang, heel traag door mijn vingers.
Tot het die laatste dagen ineens heel snel begon te gaan.
En nu eindelijk het ijzer door het water breekt stel ik zonder verbazing vast
dat het schommelen van de boot me toch nog uit evenwicht brengt.

Afscheid nemen is nooit makkelijk.