Nieuwe levensfase

Free at last free at last!
Ik ben gestopt met werken en daar keek ik al lang reikhalzend naar uit.
En toch… overrompelde me deze emotie:

 

In suspensie

Ik wacht.
Mijn kalender laat in kruissteekpatroon zien
hoe lang ik hier nog zit.

De muren zijn reeds leeg gestript.
Hier en daar zit nog een vuil profiel
dat voor niemand anders nog een herinnering kan zijn.

Geleidelijk ga ik van aan- naar af-wezig.
Het is alsof ik in suspensie ben.
Mijn handelingen zijn nog altijd beperkt door de witte wanden,
door de telefoon, het scherm van de computer.
Maar mijn gedachten waaieren uit.

Mijn dromen gaan al over de toekomst.
Maar eerst moet ik mijn anker nog uit mijn verleden lichten.

De ketting gleed heel lang, heel traag door mijn vingers.
Tot het die laatste dagen ineens heel snel begon te gaan.
En nu eindelijk het ijzer door het water breekt stel ik zonder verbazing vast
dat het schommelen van de boot me toch nog uit evenwicht brengt.

Afscheid nemen is nooit makkelijk.