vrouw 30+ zkt man

 

Ik wil met jullie nog één extra fragmentje delen  uit mijn eerste boek, (de eerste 15 pagina’s kun je lezen op  http://www.wwaow.com/wwaow/site/bookdetail/?bookid=120 )

 

 

 

Vandaag zat er een brief in de bus van de veearts.

 

Mevrouw Wouters,

 

Mogen wij er u attent op maken dat de laatste controle van uw huisdier Simon een jaar geleden is.

Bepaalde vaccinaties dienen jaarlijks te worden hernieuwd en wij raden u dan ook aan zo vlug mogelijk een afspraak te maken of op spreekuur te komen.

 

Ik ben nog steeds in een gemene bui en lees de brief aan Simon voor.

 

Ik bedenk dat ik maar beter meteen kan reageren, het is niet iets waar ik naar uitkijk.

Simon uiteraard nog veel minder.

Ik haal de kattenkooi uit de berging en hij gaat met de oren plat tegen zijn kop onder de kast liggen.

Ik doe alsof ik niets merk en zet de kooi in het midden van de kamer met de deur open.

Dan gooi ik er een paar kattensnoepjes in.

 

Simon slaat deze nieuwe ontwikkeling nauwlettend gade.

 

In knip de televisie aan en ga met één oog naar de Simpsons zitten kijken.

 

Simon sluipt dichterbij en gaat op een meter afstand van de kooi ostentatief staan snuffelen.

Hij besluit dat de kooi dan misschien wel naar snoepjes ruikt, maar nog véél meer naar veearts dus gaat hij aan de deur staan janken om buitengelaten te worden.

 

Hiermee heeft hij uiteraard zijn kans op de “zachte aanpak” verkeken.

 

Ik til hem op, zet hem voor de kooi en probeer hem zo naar binnen te duwen.

Zijn voorpoten blokkeren vòòr de ingang; het lijkt wel of hij antislipzolen heeft.

Simon schuift als een accordeon in elkaar, maar de hele kat blijft buiten de kooi.

 

Ik laat hem even los, draai de kooi om zodat de ingang bovenin komt te staan en ga Simon vanachter de wasmachine vissen.

 

Ik houd hem bij zijn oksels op en probeer hem nu, achterpoten eerst in de kooi te laten glijden.

De klauwen aan zijn achterpoten vijzen zich als bankschroeven om de tralies. Hij staat wijdpoots boven de gapende afgrond.

 

Ik probeer met mijn ene hand Simon op te houden en met mijn andere zijn achterpoten los te rukken, samen te houden en in de kooi te proppen.

 

 

Een nog niet gediagnosticeerde hernia later (Simon is een erg zware kat) zit hij eindelijk in de kooi.

Ik sleur hem de wagen binnen en begeef me richting veearts.

 

Simon maakt intussen de meest akelige geluiden die het menselijk oor ooit heeft moeten waarnemen.

De ellendige klaagzang begeleidt me de hele weg.

Wanneer hij even ophoudt om mij zijn ellende mee te delen schakelt hij over op een dreigend gegrom.

Ik ben blij dat hij in een kooi zit.

 

Bij de veearts laat ik hem eerst even in de wagen en ga de kust verkennen.

 

Er zit géén hond in de wachtzaal, we kunnen binnen.

Simon haat honden, zelfs als dat niet wederzijds is.

(Hetgeen een goedbedoelende labrador uit de buurt onlangs met verbazing heeft kunnen vaststellen. Gelukkig liep hij alleen op straat en zijn baasje weet nog steeds niet waar die klauwen op de neus van zijn trouwe viervoeter vandaan komen)

 

Wanneer het onze beurt is en de veearts het kooitje opent verandert mijn tijger ineens in een lammetje.

Nu wil hij er zelfs niet meer uit en we moeten hem er aan zijn voorpoten uittrekken.

 

Op de behandeltafel gooit hij onmiddellijk de helft van zijn pels af en hij zweet zo erg van angst dat zijn pootjes natte plasjes achterlaten.

“Stress” zegt de veearts.

Al ziet Simon er nu compleet Zen uit.

Hij kijkt voor zich uit alsof hij van het aardse is verheven en alleen nog dingen ziet die wij niet kunnen zien.

Hij laat zich zonder enig protest vaccineren en wandelt naderhand rustig de kooi weer in.

 

In de auto jammert hij maar een heel klein beetje, maar de rest van de avond gaat hij onder de kast liggen.

Het helpt niet dat ik hem met zijn lievelingskostje probeer te paaien en het helpt nog veel minder dat ik hem vertel dat het voor zijn eigen bestwil is.

 

Maar dat helpt sowieso nooit, ook niet bij mensen.

 

Wat ik zoal lees

Een leuke tip: je kunt je eigen “bibliotheek” inbrengen op www.librarything.com.

En dat heb ik alvast gedaan.

http://www.librarything.com /catalog/Mireille4m

Er zijn gebruikers die op de forums argumenteren dat je alleen de boeken mag inbrengen die je effectief in eigen bezit hebt, maar ik dacht altijd dat het niet om de kaft ging, maar om de inhoud.

Als ik van een boek heb gehouden koester ik de herinnering eraan en dan is het evenzeer “van mij” als wanneer het op een boekenplank stof zou staan vergaren.

Mijn selectie (en het is uiteraard enkel een selectie) zijn boeken waar ik  in de afgelopen jaren van heb genoten, zowel die ik heb gekocht als die ik heb uitgeleend.

Ook hier ben ik  niet onder één hoedje te vangen: je vindt er Couperus bij, maar ook Michael Crighton.

 

sneak preview

 

Ik heb 2 boeken voor volwassenen gepubliceerd en 2 zelf geïllustreerde kinderboeken.
Ik vertel er nog wel méér over.
Maar voor wie niet kan wachten: ze zijn te koop op het www.wwaow.com , zoek naar mijn naam “Mireille Michiels” en ga eens kijken.
De eerste 15 blz kun je gratis lezen.